Infidel to jeden z tych zespołów w naszym rodzimym, black metalowym podziemiu, którym „kibicuję” od czasu, gdy po raz pierwszy usłyszałem ich muzykę. Zespół ten nie prezentuje niczego, co można by nazwać oryginalnym czy też nowatorskim. Ba, Infidel jest niczym innym jak inkarnacją old schoolowego black metalu.

Horseback udało się wreszcie stworzyć podkład dźwiękowy do końca świata. O ile jednak taki soundtrack do „Drogi” skupia się na melancholijnym, łzawym pożegnaniu gasnącej ziemi, o tyle „Half Blood” to planeta waląca się wśród dymu, ognia i wrzasków demonów, uwalnianych z Hadesu. Bardzo sugestywny obrazek. 

Progres w muzyce Allegaeon jest wprost proporcjonalny do ilości blastów w utworach. Nie jest to uszczypliwa uwaga, ale wydaje mi się, że im bardziej „tech” tym łatwiej  grać blasty „pod” riffy. Tego typu przykładów i dowodów na to twierdzenie jest całkiem pokaźna grupa, przeważnie z Kanady, ale Amerykanie z Allegaeon wcale nie odstają od Neuraxis, The Plasmarifle czy moich ulubieńców – bo również stawiających na melodię – Archons.

Zapraszam na kolejny odcinek opowieści o noise’owej ziemi niczyjej. Ziemi, która kiedyś była obiecana, zaś dzisiaj można na niej spotkać jedynie rozbitków minionej epoki i paru nienormalnych neofitów z lubością pławiących się w muzyce, która – wedle opinii niektórych „znawców”  –  wcale nią nie jest. Pigs ma duże szanse na zainteresowanie ze strony wyżej wymienionych, bo na dzień dobry wykłada na stół kartę w postaci basisty kultowego tu i ówdzie, nowojorskiego guru betonowego noise – Unsane.

Wydawać by się mogło, że w obozie Holocausto Canibal wszystko po staremu. Płytę zdobią pięknie rozbebeszone zwłoki (tym razem ukazane w modnej ostatnimi czasy, komputerowej aranżacji) a sam zespół po raz kolejny uraczył nas porcją cholernie brutalnego łomotu. Niby wszystko łatwe było do przewidzenia a jednak, jak się okazuje, gdy poświęcimy płycie trochę czasu, nowe dzieło portugalskich brutalizatorów może nas pozytywnie zaskoczyć. „Gorefilia” to przede wszystkim materiał bardzo świeży. Zaskakująco świeży…

O projekcie ukrywającym się pod wszystkomówiącym kryptonimem K. wiem tyle, co mi napisał Grzesiek z Ur Muzik, który słusznie zainwestował w wydanie tej płyty – że hord jednoosobowy, że z Polski i że to kawał dobrej muzyki jest. „There’s a Devil…” to rzeczywiście czarująca płyta, o ile oczywiście ktoś – jak niżej podpisany – rozmiłował się w literacko/filmowym noir i jak ten sęp rzuca się na wszystko, co przepoczwarza ten klimat do postaci dźwięków.