Infidel to jeden z tych zespołów w naszym rodzimym, black metalowym podziemiu, którym „kibicuję” od czasu, gdy po raz pierwszy usłyszałem ich muzykę. Zespół ten nie prezentuje niczego, co można by nazwać oryginalnym czy też nowatorskim. Ba, Infidel jest niczym innym jak inkarnacją old schoolowego black metalu.

Czym różni się jeden koncert Jucifer od drugiego, i co ja właściwie napiszę, czego nie napisałem rok temu w relacji z ich występu w Gdańsku? Chyba nie będzie tak źle, chociaż występ w gdyńskiej „Desdemonie” co najmniej dorównał mocą tamtemu, o ile nie… Tak, było czego posłuchać, ale to akurat dość oczywiste. Grunt, że było na co popatrzeć.

Empty Playground jest klinicznym przykładem tego, jak to czasami proza życia potrafi dezaktywować nawet najlepiej zapowiadający się zespół. Całkiem niedawno chłopaki ogłosili oficjalnie, że wracają do gry z pełną mocą a jako, że lubię ich muzykę, kilka krótkich strzałów wymieniłem z Thomem, bębniarzem grupy…

Dira Mortis, odrodzona z popiołów gorlicko-sląsko-lubelska machina śmierci pod wodzą Leszka Makowieckiego przygotowuje swój premierowy atak!

Czarne chmury spowiły niebo, zwiastując powrót sił ciemności na polską ziemię. Tę ziemię. Tym razem Diabeł nadejdzie z północy i nie omieszka zahaczyć o nasz kraj. 13 lipca w Poznaniu odbędzie się koncert w ramach letniej Summer Infernal Tour.

Horseback udało się wreszcie stworzyć podkład dźwiękowy do końca świata. O ile jednak taki soundtrack do „Drogi” skupia się na melancholijnym, łzawym pożegnaniu gasnącej ziemi, o tyle „Half Blood” to planeta waląca się wśród dymu, ognia i wrzasków demonów, uwalnianych z Hadesu. Bardzo sugestywny obrazek. 

Progres w muzyce Allegaeon jest wprost proporcjonalny do ilości blastów w utworach. Nie jest to uszczypliwa uwaga, ale wydaje mi się, że im bardziej „tech” tym łatwiej  grać blasty „pod” riffy. Tego typu przykładów i dowodów na to twierdzenie jest całkiem pokaźna grupa, przeważnie z Kanady, ale Amerykanie z Allegaeon wcale nie odstają od Neuraxis, The Plasmarifle czy moich ulubieńców – bo również stawiających na melodię – Archons.

Zapraszam na kolejny odcinek opowieści o noise’owej ziemi niczyjej. Ziemi, która kiedyś była obiecana, zaś dzisiaj można na niej spotkać jedynie rozbitków minionej epoki i paru nienormalnych neofitów z lubością pławiących się w muzyce, która – wedle opinii niektórych „znawców”  –  wcale nią nie jest. Pigs ma duże szanse na zainteresowanie ze strony wyżej wymienionych, bo na dzień dobry wykłada na stół kartę w postaci basisty kultowego tu i ówdzie, nowojorskiego guru betonowego noise – Unsane.

Wydawać by się mogło, że w obozie Holocausto Canibal wszystko po staremu. Płytę zdobią pięknie rozbebeszone zwłoki (tym razem ukazane w modnej ostatnimi czasy, komputerowej aranżacji) a sam zespół po raz kolejny uraczył nas porcją cholernie brutalnego łomotu. Niby wszystko łatwe było do przewidzenia a jednak, jak się okazuje, gdy poświęcimy płycie trochę czasu, nowe dzieło portugalskich brutalizatorów może nas pozytywnie zaskoczyć. „Gorefilia” to przede wszystkim materiał bardzo świeży. Zaskakująco świeży…

O projekcie ukrywającym się pod wszystkomówiącym kryptonimem K. wiem tyle, co mi napisał Grzesiek z Ur Muzik, który słusznie zainwestował w wydanie tej płyty – że hord jednoosobowy, że z Polski i że to kawał dobrej muzyki jest. „There’s a Devil…” to rzeczywiście czarująca płyta, o ile oczywiście ktoś – jak niżej podpisany – rozmiłował się w literacko/filmowym noir i jak ten sęp rzuca się na wszystko, co przepoczwarza ten klimat do postaci dźwięków.